Home Terug naar pagina familiegeschiedenis
Deel 7 Kamp Neuengamme en Bergen-Belsen
Zoals uit vorig hoofdstuk blijkt is oom Leo op 8 september 1944  overgebracht van kamp Amersfoort naar kamp Neuengamme. Helaas breekt  nu een tijd aan, waarvan ik tot nu toe erg weinig boven water heb weten te  krijgen.  Op de eerder geplaatste lijst van mensen, die op 8 september 1944 vanuit  kamp Amersfoort op transport werden gezet richting kamp Neuengamme  heb ik gegoogled op deze namen en het valt mij op dat velen in kamp  Neuengamme zijn omgekomen of één van de omliggende kampen.  Hieronder dus nogmaals deze lijst: 
Daarna werd het stil en is er niets meer van oom Leo vernomen. Pas in  maart 1946 kwam, na door mijn vader gevraagde informatie, van het  Internationale Rode Kruis het droevige bericht dat oom Leo op 20 maart  1945 is omgekomen in kamp Bergen-Belsen. 
Kort daarop heeft mijn opa Burger een advertentie in de krant laten plaatsen  en heeft er in het korfbalkrantje van de KV Spangen een berichtje gestaan.
Mijn vader heeft in zijn leven na de oorlog (ik ben pas in 1952 geboren als  jongste zoon) nauwelijks iets verteld over oom Leo. Wel dat hij een mooie  zeilbootmodel had gebouwd (deze was ongeveer 40 tot 50 cm lang, had een  volle tuigage en compleet met zeilen). Ik weet, dat ik als tienerjongen deze  boot nog heb laten varen, net zolang, dat het vocht de romp ging aantasten  en de boot uiteindelijk stukging. Achteraf, als ik had geweten wat dit  bouwwerk voor mijn vader en als herinnering betekend had, zou ik nooit met  deze boot zijn gaan varen en zou ik hem koesteren en duidelijk zichtbaar in  de woonkamer tentoonstellen.  Op 16 juli 1946 stuurt ene heer Postma een brief aan pa en ma, waarin hij  zijn spijt betuigt, dat hij eigenlijk mede schuldig is aan de dood van oom  Leo. Hij was namelijk één van die NSB’ ers, die op die bewuste nacht oom  Leo kwamen ‘ophalen’. Hieronder heb ik deze afgedrukt. 
Wat mij altijd heeft verbaasd is dat mijn vader het nooit over deze brieven  van de NSB’ers heeft gehad en ook niet dat hij ze in zijn bezit had. Pas na  het overlijden van mijn vader op 26 februari 2010 kwamen deze pas  tevoorschijn. In september 2010 heb ik, samen met mijn vrouw en mijn broer Adri een  bezoek gebracht aan het kamp Bergen-Belsen. Het was indrukwekkend en  onbegrijpelijk dat daar zoveel mensen bij elkaar zaten (vooral in de laatste  maanden van de oorlog). We troffen de naam van oom Leo in één van de  twee herdenkingsboeken, die daar apart neergelegd lagen. In de middag  hebben wij informatie gevraagd over eventuele transporten tussen kamp  Amersfoort en kamp Bergen-Belsen. Want wij zagen bij de tentoonstelling  geen enkele aanwijzing dat er zo’n transport zou hebben plaatsgevonden. De  dame achter de balie kon daar geen antwoord op geven en riep er iemand  bij. Deze stelde zich voor en vroeg ons om mee te gaan naar de eerste etage van het gebouw in een soort werkkamer. Daar lieten wij de documentatie  zien, die wij van oom Leo verzameld hadden. Hij was daar zeer verheugd  over en vroeg of hij het mocht copiëren. Hierin hebben wij toegestemd en  een korte tijd later kwam hij met de documenten terug en een CD waarop  hij deze documenten had laten branden (die kregen we kado). Ook kregen  wij de twee herdenkingsboeken als dank gratis mee. Op de vraag of er ooit  een transport heeft plaatsgevonden tussen kamp Amersfoort en kamp  Bergen-Belsen gaf hij een ontkennend antwoord. Dit betekende, dat oom  Leo dus nog in een ander kamp gezeten moest hebben, voordat hij  overgebracht werd naar Bergen-Belsen.